ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Μία μπλε Cadillac XLR, μοντέλο 2005 περίπου.
Είναι το αντίστοιχο ενός άνδρα που βάφει τα φρύδια του,
φοράει βερμούδα με ζώνη κι έχει το πουκάμισο μέσα από τη βερμούδα.
Λέει ατάκες όπως "Δεν θέλω να τα φτιάξω με τον εαυτό μου".
Λες και σε είχαμε για 19άρη
που τα μάτια σου κολυμπάνε στο κεφάλι σου σαν αυγόσουπα.
Είναι και κάμπριο, με μεταλλική οροφή.
Για να μη σου κλέβουν εύκολα τη βαφή μαλλιών και την κόλλα μασέλας.
Έχει ηλεκτρικές λαβές στις πόρτες.
Έχει σχεδιαστεί με πλήκτρο για έξοδο κινδύνου,
γιατί ήταν σίγουροι ότι θα χαλούσε.
Μ' αρέσει πώς κάποια ηλεκτρικά είναι χειρότερα.
Π.χ. οι τηλεοράσεις σε ξύλινο ντουλάπι, που κάνουν 35 λεπτά για να υψωθούν.
Γιατί κρύβεις ότι έχεις τηλεόραση;
Είναι το αγαπημένο αμάξι του καλεσμένου μου,
του υπέροχου Μπράιαν Ρίγκαν.
Μιλάω όταν σταματούν. Τότε μιλάω.
Η Cadillac είναι για κάποιον που άνετα θα έλεγε
"Είμαι καλύτερός σου, αλλά μόνο στα λεφτά.
Σ' όλα τα άλλα είμαι ηλίθιος".
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Γεια σου. - Γεια σου, φίλε.
- Τι γίνεσαι; - Τέλεια.
- Ωραία, ωραία. - Τέλεια μέρα.
Ναι, φίλε. Υπέροχη.
- Έχεις πιει καφέ; - Θα ήθελα πολύ έναν.
Πάμε τσάρκα πρώτα, και μετά ο καφές.
- Τι λέει, φίλε; - Εσύ; Ωραίο καινούριο πουκάμισο.
Α, για κοίτα.
Αυτή είναι μάλλον από τις πιο διάσημες φωτογραφίες της.
Η πιο διάσημη.
Αλλά αν το σκεφτείς, είναι απλά ζεστός αέρας στον πισινό σου.
- Αλλόκοτο. - Αυτή το ευχαριστιέται.
Είναι αλλόκοτο να 'χει τέτοια αισθησιακή έκφραση,
που τη φυσάει ζεστός, βρόμικος αέρας του μετρό στον πισινό.
Θέλω να πω…
Το 'χω ζήσει, αλλά ποτέ δεν χαμογελούσα έτσι.
Βλέπεις τι σίχαμα που είναι; Σίχαμα!
Κοίτα εδώ.
Είναι το μόνο σπορ αμάξι που είχα ποτέ.
Στο σχολείο, μικρός, είχες κολατσιό;
- Φυσικά. - Μια φορά η μητέρα μου μου έφτιαξε…
έτρωγα πολύ όταν άρχισα τη Β' Γυμνασίου.
- Μου έβαζε τρία σάντουιτς. - Τρία;
Τρία σάντουιτς.
Και ήταν και τα έξι κομμάτια ψωμί γωνίες.
Πώς γίνεται αυτό;
Ένα από τα πιο αγαπημένα μου αστεία του Κάρλιν:
"Λέμε ότι νοιαζόμαστε για τον άλλον, όμως όταν ανοίγουμε μια σακούλα με ψωμί,
παίρνουμε τις μεσαίες φέτες".
Τέλειο.
Η Κέλι Κάρλιν μού πήρε συνέντευξη μόλις χτες.
Για τι;
Έτσι, απλή εμφάνιση προώθησης.
Πώς γίνεται και δεν χορταίνουμε ν' ακούμε δυο χαζούς να συζητούν;
Όλο μιλάμε, συνέχεια, και μετά παρακολουθούμε άλλους να μιλάνε.
- Γιατί; - Ναι, δεν ξέρω.
Δεν βγάζει νόημα.
Ο Ντέιβιντ Λέτερμαν έχει νέα σειρά στο Netflix.
Μάντεψε τι θα κάνει.
- Θα συζητάει. - Θα μιλάει.
Είναι ηλίθιο.
Οι γυναίκες κάνουν παρέα με άλλες που έχουν το ίδιο βάρος.
Δεν έχω θέση γι' αυτό.
Θα το ντουμπλάρουμε… Θα βάλουν από πάνω τη φωνή σου να λέει κάτι πολύ θετικό.
"Πολύ ωραίοι αυτοί εκεί".
Κι ο θεατής: "Μου φάνηκε ότι άλλο είπε".
Τα σώματά τους μόνο είναι φίλοι, τα κεφάλια τους απλά ακολουθούν.
Μικρός, νόμιζα πάντα ότι ο υδραυλικός θέλει και είναι υδραυλικός.
Νόμιζα ότι ο φορτηγατζής τρελαίνεται να οδηγεί.
Γι' αυτό το κάνει.
Λες και θα πας σ' ένα χαντάκι και θα σκύψεις από πάνω τους.
"Σαν να σας αρέσει πολύ αυτή η δουλειά.
Καλά τα λέω;"
Πέφτει σιωπή για λίγο, και μετά τρως τα νερά από το χαντάκι στη μούρη.
Στις δουλειές που δεν τις κάνεις επειδή σ' αρέσουν…
Η τιμή πρέπει να ανεβαίνει σε σημείο…
Σ' ένα σημείο που κάποιος να λέει, "Αυτό δεν θέλω να το κάνω",
και μετά, με μια δεκάρα παραπάνω, "Εντάξει, θα το κάνω".
- Έτσι είναι η ψυχιατρική. - Το ξέρεις.
Ποιος θέλει ν' ακούει τα σκ… άλλων;
- Έτσι. - Αλλά με ένα ορισμένο ποσό χρημάτων…
"Ξέρεις κάτι;
Πόση ώρα θα μιλάς;"
"Κάπου 45, 50 λεπτά; Πόσο κάνει;"
- "Εντάξει, για τόσα…" - "Καλά, θα σου πω τι σκέφτομαι".
- Δεν βλέπεις το μπλοκ τους. - Όχι, τι γράφουν;
Πρέπει να 'χουν πολλά ορνιθοσκαλίσματα… οι ψυχίατροι, ε;
Τρίγωνα μ' ένα μάτι στη μέση.
Κι όπως κοιτάς, γράφει, "Αυτός εδώ είναι κρετίνος".
"Δουλίτσες.
Απάντησαν για τη διαφήμιση σταφίδας".
Μια από τις καλύτερες ατάκες ταινίας…
όλων των εποχών,
είναι στη Λάμψη του φεγγαριού που η Σερ λέει… νομίζω στον Νίκολας Κέιτζ.
Λέει "Ξεκόλλα", έτσι;
Αν ήμουν ψυχίατρος,
δεν μπορώ να φανταστώ πόσες συνεδρίες θα έληγα λέγοντας
"Ξεκόλλα".
Ο μάγος… Ο ψυχοθεραπευτής μάγος.
"Εντάξει, τέλειωσες; Τέρμα το παραλήρημα;
Ξεκόλλα".
Καλά, αυτό φαίνεται πολύ καλό.
Φαίνεται ωραίο.
Πω πω, νόστιμο.
Φίλε, είναι καλό.
Μ' αρέσουν πολύ η διαφορετική γεύση και αίσθηση που βγάζει ο κάθε καφές
και το κάθε μαγαζί.
Τρελαίνομαι.
Βγαίνουν γι' αριστερόχειρες…
ειδικά κουτάλια και ασημικά και τέτοια;
Όχι, δεν βγαίνουν.
Έχουν βέβαια ειδικά ψαλίδια.
Γάντια μπέιζμπολ γι' αριστερόχειρες;
Φυσικά.
Πάντως…
Αν τους έρθει η ιδέα στο μπέιζμπολ…
"Έχουμε κι όλους αυτούς για παίκτες. Ως τώρα ήταν θεατές".
"Ήταν θεατές μόνο".
"Καλά, πλάκα φαίνεται να έχει".
"Μας παίζετε;"
"Εσάς; Αφού γι' αριστερόχειρες δεν υπάρχουν…"
"Πώς θα πιάνετε;"
"Την μπάλα, όταν τη ρίχνουμε;"
Και θα 'λεγαν "Μάλλον δεν μπορώ".
Είχα αστείο πατέρα.
- Μάλιστα. - Με ψυχρό χιούμορ.
Χαζούλης, αλλά ψυχρός.
Χαζομαρούλες έλεγε, αλλά χωρίς να βάζει τα γέλια.
Δεν ξέρω πώς τα κατάφερνε, αλλά γύριζε σπίτι…
πάντα καλοδιάθετος.
Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Κάτι έκανε.
Θα σου πω εγώ τι.
Έμπαινε στο πάρκινγκ σας, έβαζε νεκρά,
- και "ξεκολλούσε". - Ξεκολλούσε.
Θα 'θελα να το 'χα αυτό με τα παιδιά μου,
γιατί συχνά δεν κρύβω καλά τι νιώθω, έτσι;
"Μακάρι να μπορούσα να το μάθω αυτό κάπου. Πού, άραγε".
"Αν είχα έναν ρόλο υπόδειγμα, για να…"
"Ξέρεις, μια πατρική μορφή, για να μάθαινα από αυτήν αυτές τις δεξιότητες".
Μια μεγάλη στιγμή στην καριέρα μου…
ήταν το σκετς που έκαναν για μένα στο SNL, πριν καν με μάθει ο κόσμος.
Οι Λάβιτς, Ντέινα Κάρβι, Ντένις Μίλερ, κι ο Χανκς, ο Τομ Χανκς.
Κάποιος είχε πει ότι υπήρχε ένας τύπος στα κλαμπ,
και πολλοί κωμικοί μιμούνταν την ομιλία του.
Πού τα έβρισκαν τόσα ρούχα στο νησί του Γκίλιγκαν;
Τρεις ώρες ξενάγηση ήταν.
Τρεις ώρες ξενάγηση.
Τι τα θέλουν; Θ' αλλάζουν ντύσιμο κάθε δέκα λεπτά;
Πρέπει να μάθω.
Το αστείο ήταν ότι
τα σημεία που έδειχναν ότι ήμουν κακός,
εμένα μ' έκαναν να γελάω.
Είχαν πλάκα.
Είν' ένα από τα καλά της κωμωδίας, νομίζω,
ότι σχεδόν ποτέ
αυτοί που είναι πραγματικά καλοί δεν πάνε χαμένοι.
Σχεδόν ποτέ.
Κι οφείλεται, νομίζω, στην αντικειμενική απόκριση.
Ακριβώς.
Τα γέλια δεν μπορείς να τα σβήσεις.
Η ερμηνεία σκέτη είναι υποκειμενική, μπορείς να πεις
"Δεν είναι καλό. Λείπει αυτό, εκείνο".
Αλλά αν είσαι στη σκηνή και βγάζεις γέλιο,
κανείς δεν μπορεί να πει "Το κοινό δεν γελάει".
Γι' αυτό μου φαίνεται αστείο όταν παίρνεις κακές κριτικές.
Συμβαίνει σε όλους μας κατά καιρούς.
Και θες να πεις…
"Αυτοί ψήφισαν ήδη. Συγγνώμη.
Λυπάμαι που δεν σ' άρεσε, αλλά η ψήφος…
Η ψηφοφορία έγινε εκείνη τη νύχτα.
Και από τα 2.000 άτομα…
ξέρω ότι εσύ δουλεύεις σ' εφημερίδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα".
"Άργησες πολύ".
Τώρα πας πίσω και τους λες να ταξιδέψουν στον χρόνο και να μην πάνε
στην παράσταση όπου γέλασαν.
Δεν…
"Αν έχετε χρονομηχανή, ένα σας λέω,
μη γυρίσετε πίσω στην Παρασκευή".
Προσπαθώ να γελάει το κοινό…
όχι αυτός με τη γραφομηχανή.
- Έτσι; - Άντε πάλι.
Δεν υπάρχουν γραφομηχανές πια, εντάξει;
Η χρονομηχανή που είπες σου χρειάζεται. Ρύθμισέ την στο "Παρόν".
Μ' αρέσει το ότι υπάρχουν… πολύ καλοί κωμικοί.
Θα προτιμούσα να δω έναν απίθανο κωμικό,
αλλά γελάω και με τους πολύ καλούς.
Μάλιστα.
- Διασκεδάζω. - Ναι, καταλαβαίνω.
Σαν να πηγαίνεις σινεμά, λες
"Καλά ήταν. Πλάκα είχε. Χαίρομαι που πήγα.
Δεν με ξετρέλανε, εδώ που τα λέμε, αλλά…"
Όλοι να ξετρελαίνονται θέλουν.
"Δεν με ξετρέλανε".
Είναι παράπονο αυτό τώρα.
"Πώς ήταν;" "Καλό". "Ωραίο φαγητό;"
"Δεν θα 'λεγα ότι μας ξετρέλανε".
"Πώς ήταν ο δυναμίτης;"
"Τι να πω…"
"Αφού τον πυροδότησες".
"Εδώ είμ' ακόμα. Δεν με τίναξε και στον αέρα".
Αυτό είναι με λεμόνι;
Δεν ξέρω να διακρίνω γεύσεις.
- Δεν ξέρω τι είναι. - Πρώτον,
καταλαβαίνω το να μην τις ξεχωρίζεις, αλλά λες,
"Δεν ξέρω να διακρίνω γεύσεις".
Υπάρχουν 57 δις βουναλάκια εδώ πάνω.
Να ξέρω τι κάνει το καθένα;
Ναι.
Παίζει ακόμα το "σχέδιο Αλάσκα";
Είχα όνειρο να αποσυρθώ κάποια στιγμή. Να τελειώσω με όλα.
"Δημιούργησα λίγη κωμωδία. Τελείωσα πια.
Θέλω να πάω στην Αλάσκα.
Αλλά όχι μακριά στην ύπαιθρο. Δεν ξέρω να επιβιώνω".
Δεν είσαι παράφρων.
Να μένεις… Στο Άνκορατζ, ξέρεις, σε μια πόλη.
- Πολύ λογικό. - Σε διαμέρισμα.
Γιατί να μένεις σε διαμέρισμα στο Άνκορατζ;
Όλο γη έχει εκεί πέρα…
άδεια γη, χιλιάδες χιλιόμετρα.
Κι εσύ θες διαμέρισμα.
Στα Subway…
Τα σάντουιτς γίγας με κεφτέδες, παίρνω δύο μαζί.
Σύνολο 61 πόντοι σάντουιτς με κεφτέδες.
Στην καθισιά μου.
Δεν καταλαβαίνω πώς βρέθηκες να έχεις θέμα βάρους κάποτε.
Θα ήθελα πολύ να δω κάτι που θα…
Θα έβγαινε από τα ρουθούνια σου, κι εσύ…
Το κρατάς εκεί μέσα.
Αυτό είναι σαν να σου σπάσανε τα γυαλιά και να μη σ' ένοιαξε.
- Δεν είναι για πέταμα ακόμα. - Ναι.
"Ναι, γυαλάκια.
Να δω τι θα καταφέρεις".
Πετάνε τα πλαϊνά, κι αρπάζω το υπόλοιπο. "Αυτό κάνει ακόμα δουλειά".
Αθλητικά βλέπω ό,τι θες, αν είναι σε κρίσιμη φάση.
Κι ας μην έχω ιδέα για το άθλημα. Αν είναι σε κρίσιμο σημείο…
Θα σ' άρεσε και το "Χριστιανοί-Λιοντάρια".
Εκεί να δεις τι κρίσιμη φάση που ήταν.
Σωστό. Θα μ' άρεσε πάρα πολύ.
Ναι, ήταν πολύ ζόρικο άθλημα αυτό τότε, ε;
Δεν ζούσαν και πολύ περισσότερο, έτσι κι αλλιώς.
Πες ότι πέθαινες στα 30 αντί στα 34. Σιγά το πράγμα.
Εγώ έχω παθιαστεί με το γκολφ.
- Τι θα πει αυτό; - Δεν παίζω καλά.
Κανείς δεν παίζει καλά.
Έτσι καταλαβαίνεις ότι είναι χαζό. Κανείς δεν παίζει καλά.
ΕΙΔΗ ΓΚΟΛΦ
Έχεις χάντικαπ, Μπράιαν;
Δεν ξέρω τι θα πει αυτό. Πιο ψηλά δεν πάω.
Το μέγιστο σκορ. Φτάνω στα 110.
- Στα 110; - Ναι.
- Μπουμ! - Πω πω, για κοίτα.
- Καλό ήταν. - Χαίρομαι.
Δεν είναι καταθλιπτικό αυτό;
Το ότι είσαι πολύ καλός, κι όμως είσαι χάλια.
Ναι.
Βελτιώνομαι διαρκώς σε κάθε πλευρά του παιχνιδιού μου,
και το σκορ μου δεν καλυτερεύει.
Καλύτερος στην εκκίνηση από πριν.
Καλύτερος στην άμμο από πριν.
Και βγάζω πάλι 110.
- Βοηθάει. - Έτσι κρατάς το στιλό;
Έτσι.
Ναι.
Είσαι πίθηκος.
Ζητάς δεύτερες ευκαιρίες;
Όχι. Θέλω να ξέρω τι αποτέλεσμα έβγαλα.
Μπορώ να σου το πω εγώ αυτό.
Έβγαλες 110.
Χωρίς καν να πας εκεί.
Τις τελευταίες τρεις φορές έβγαλα 110, 110 κι 111.
Τι νόημα έχει όλο αυτό;
Αυτή η φάση που ο γιατρός σ' ενημερώνει τι έχεις.
Αυτό θα ήταν πιο δύσκολο για μένα, παρά να μάθω όλα τα ιατρικά.
Το να πω σε μια οικογένεια τα κακά νέα.
Δεν νομίζω ότι μπορώ.
Εσύ δουλεύεις στον χώρο του "Σας φέρνουμε χαμόγελο",
όχι του "Σας παίρνουμε το χαμόγελο".
Θα ήταν το αντίθετο από ολόκληρη τη ζωή σου.
Σε μια τουρνέ είδα ένα μάθημα κωμωδίας
και ζήτησα να πάω ως γκεστ, έτσι;
- Ναι. - Πάω, λοιπόν.
Και με ρώτησαν διάφορα εκεί.
Του στιλ "Φροντίζετε πάντα να υπάρχει μια στιγμή πάθους;"
Δεν καταλάβαινα καν τις ερωτήσεις.
Αλλά έτσι είναι οι νέοι.
Θέλουν να έχουν πιο ευρεία παλέτα συναισθημάτων.
Κι εσύ μπορούσες, όταν ήσουν νέος.
Αλλά στα 58 σου…
αν λες σε ανθρώπους της γενιάς σου, με παιδιά και με προβλήματα,
να πληρώσουν για να σε δουν, τότε φρόντισε καλά να 'χει πλάκα.
"Γιατί από πάθη εγώ έχω χορτάσει.
Στο σπίτι μου, ξέρεις".
Τη φάση που ανακατεύεσαι από το άγχος.
Τη χρειάζομαι.
Όπως λέω πάντα, όσα θυμάσαι στη ζωή
έγιναν αμέσως ύστερα από μια στιγμή τέτοιου άγχους.
Οπότε δεν πρέπει να την αποφεύγεις, σου πλάθει αναμνήσεις.
Πολύ καλό. Ωραίο αυτό. Μ' αρέσει.
"Ξεκόλλα".
Κι αν έπιανε;
Τότε, μάντεψε, ο ψυχίατρος μένει άνεργος.
Ναι. Ή θα κάνουν ουρά στην πόρτα του, λέγοντας
"Είν' ο τύπος με το 'Ξεκόλλα'".
"Πρώτα του είπα εγώ όλη μου τη σαβούρα, κι ύστερα αυτός μου 'πε 'Ξεκόλλα'".
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης